می توان انواع حالات نورپردازی را با در نظر گرفتن عناصر مختلف و موقعیت منبع نور نسبت به آنها در موارد زیر برشمرد:
نورپردازی از پایین معمولاً در سطوح افقی به کار رفته و یا برای نورپردازی احجامی چون فواره ها، درخت و ندرتاً مجسمه ها مورد استفاده قرار می گیرد. این نوع از نورپردازی در سطوح افقی )مانند چراغ های چشم گربه ای در کف( غالباً در جهت دهی به مسیر و یا تقسیم کف کاربرد دارد. همچنین در مواردی که حجم مورد نظر از همه جهات قابل رؤیت باشد، نورپردازی از پایین و به صورت مخروطی بسیار کاربرد دارد.
به عنوان مثال استفاده از این حالت در نورپردازی فوارهها، خصوصاً به صورت رنگی، تصویر زیبایی از جهش قطرات آب ایجاد مینماید. این روش به خاطر ایجاد سایههای تند و نامطلوب، در نورپردازی مجسمه ها کمتر کاربرد دارد، اما در نورپردازی پوشش گیاهی، خصوصاً درختان بسیار شایع است.
چراغ هایی که در این نوع از نورپردازی مورد استفاده قرار می گیرند معمولاً به صورت نقطه ای و حائل دار بوده و جز پوشش رویی، بقیه اجزای چراغ باید از چشم پنهان باشد.
این حالت ازنورپردازی برای روشن نمودن سطوح عمودی واحجام به صورت تأکیدی به کار می رود. زمانی که عنصر مورد نورپردازی تنها از یک جهت قابل رؤیت است و یا بسته به اهداف طراحانه باید تنها از یک جهت دیده شود، نورپردازی از پایین با زاویه قابل استفاده است. سطوح عمودی مانندجداره های واجد ارزش شهری، خصوصاً نماهای تاریخی، و همچنین بیلبوردهای تبلیغاتی، به منظور تأکید بیشتر، معمولاً با این روش نورپردازی می شوند.
تابش نور با این روش به جدارۀ تونل و استفاده از بازتاب آن برای روشن نمودن کل فضا از کاربردهای خاص این حالت نورپردازی می باشد. علاوه بر این، در نورپردازی گیاهان، مجسمه ها وآب نماها نیز بسیار کاربرد دارد .
نورپردازی مستقیم نیز در ارتباط با نورپردازی سطوح عمودی مانند نما، بیلبورد و تابلوی تبلیغاتی و احجام )مانند مجسمه و گیاهان( در فضاهای شهری کاربرد دارد. اگر هدف از نورپردازی آن باشد که موضوعی به خوبی دیده شده و نظر بیننده را به خود جلب و موجب کشش بصری گردد، می توان از این روش نورپردازی استفاده نمود.
در این حالت معمولاً از چراغ های موضعی استفاده شده و چراغ مجزایی به نورپردازی موضوع مورد نظر اختصاص داده می شود. این امر باعث تأکید بیشتر بر فرم و رنگ آن شده و جلوۀ خاصی را در تیرگی شب پدید می آورد. مهمترین اصل نورپردازی مستقیم، ایجاد تضاد بین جسم و فضای اطرافش است.
در نورپردازی مستقیم برخی عناصر مانند سطوح عمودی، گاه با نورپردازی عنصر از پشت و با ایجاد حالت ضد نور، جسم مورد نظر مورد تأکید قرار میگیرد. این حالت به وسیله نوری که از پشت به جسم تابیده شده به صورتی که تنها خطوط دور دیده می شود، بوجود می آید. در این روش معمولاً به نور نقطهای و یا نور سطحی با اشعه های متمرکز احتیاج و رابطه مستقیمی با فاصله منبع نوری تا جسم دارد. اگر فاصله منبع نوری تا سطح یا حجم زیاد باشد، ایجاد تضاد لازم بین نور و تاریکی مشکل می گردد.